Hikari_Ai ~ */[ฮิคาริ]-[ไอ]\ ^^-

 

 

** warning ** คำ!!เตือน!! นะคะ เอนทรี่นี้มีเนื้อหาไม่เหมาะสำหรับผู้ที่อ่อนไหวในเรื่องความคิดเกี่ยวกับ

ชาติและประเทศต่างๆ หากคิดว่าไม่สามารถรับได้ กรุณาหลีกเลี่ยงเอนทรี่นี้เลยนะคะ

เรื่องราว ชื่อและตัวละครในเอนทรี่นี้ เป็นเพียงเรื่องดัดแปลง ไม่เกี่ยวข้องกับบุคคล สถานที่

หรือเหตุการณ์ใดๆที่มีอยู่จริง

เเละมีบางส่วนที่จ.ข.บ. แอบจิ้นเล็กๆน้อยๆนะจ๊ะ

__________________________________________________________________________

 

 

 

 

เกล็ดหิมะหลายๆเกล็ดเกาะกลุ่มกัน.......

 

 

 

 

เป็นปุกปุยดูนุ่มนิ่มสีขาว.....

 

 

 

 

ร่วงลง.....

 

 

 

 

ร่วลง....

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ชายร่างสูงเหม่อมมองเกล็ดน้ำเเข็งปุdปุยสีขาว ที่ร่วงหล่นลงมาจากท้องฟ้า

มือหนาiองรับหิมะที่ตกลงมา ลมพัดไม่ถึงกับแรงมาก....

นัยน์ตาสีม่วงเหม่อมองหิมะในมือ....

 

 

"คุณอีวาน....ทำอะไรอยู่หรอจ๊ะ?"

 

 

เสียงใสที่เอ่ยเรียกทำให้ร่างสูงหลุดออกจากภวังค์

"...ไทยคุง!!" ร่างสูงหันมองตามเสียงที่มาก่อนจะพบว่าคนตัวเล็กกว่าที่มาจาก

เมืองร้อนเดินออกมาในชุดเสื้อโค้ทขนสัตว์ ผืนหนาตัวเดียวเท่านั้น

 

 

 

 

"โอ๊ะหิมะสวยจังนะครั.....!!" นัยน์ตาสีนิลเบิกกว้างเมื่อผ้าพันคอผืนใหญ่ถูกสวมให้

เเละพันไว้รอบคออย่างดี....

 

"อ๊ะ!"

 

"อากาศมันหนาวนะครับ อย่าเดินออกมาเเบบนี้สิครับ " ร่างสูงพูดไปก่อนจะพันผ้าคอให้เรียบร้อย

 

 

"เอ่อ แต่คุณอีวาน....ไม่หนาวหรอจ๊ะ"

 

 

"ผมน่ะชินกับอากาศแบบนี้เเล้ว คุณเป็นคนเมืองร้อน ไม่ต้องห่วงผมหรอกครับ"

 

อีวานยิ้มให้ร่างเล็กกว่า

 

 

"ขะ..ขอบคุณนะจ๊ะ..."

 

 

 

 

 

นัยน์ตาสีนิลส่งยิ้มให้น้อยๆ...

 

รอยยิ้ม........

 

ที่ไม่ว่าคนคนนี้ยิ้มให้เมื่อไหร่.....ก็รู้สึกอบอุ่นหัวใจทุกครั้ง...... ทำไมกันนะ....

 

 

 

นัยน์ตาสีม่วงจับจ้องภาพตรงหน้าอย่างเหม่อลอย จนไทยเริ่มสังเกตุได้จึงหุบยิ้มลง

 

 

 

"เอ๊ะ ? มีอะไรหรอจ๊ะ?"

 

"ไทยคุง....เนี่ย....ทุกครั้งที่ยิ้ม.....ดูมีความสุขจังนะครับ...." นัยน์ตาสีม่วงสบตากับ

นัยน์ตาดำโต....

 

 

"อ๊ะ...เอ๋ งะงั้นหรอครับ แฮะๆ"

 

 

 

 

เพียงเเค่รอยยิ้มหัวเราะเขินเพราะเอียงอาย ก็ทำให้ดูน่าดึงดูดเสียจนบอกไม่ถูก

 

.....ความรู้สึกนี้มันคืออะไรกันนะ

 

ยิ่งมองก็ยิ่งละสายตาไม่ได้.....

 

 

ร่างสูงสะบัดหน้าหนีกับความรู้สึกที่ไมาสามารถอธิบายได้ เพื่อตั้งสติ...

 

 

 

"จริงสิครับ...ผมว่าเราเข้าไปข้างในกันเถอะ ข้างนอกหนาวออกนะครับ

 

เดี๋ยวไทยคุงจะไมาสบายเอา"

อีวานเอ่ยก่อนมือหนาจะดึงเเขนร่างเล็กไปด้วย

 

 

"เอ๊ะเเต่...."

 

 

 

"ไทยคุงมาทำงานนี่ครับ ขืนไม่สบายจะเเย่เอานะครับนี่ก็จะกลับเเล้วด้วยอีกไม่กี่วัน..........."

 

 

 

ร่างเล็กที่ถูกดึงกลับใช้มืออีกข้างเกาะเเขนร่างสูงไว้ก่อนจะรั้งตัวนิดๆ

 

"เเต่ที่บ้านผม ไม่มีหิมะนะครับ ไหนๆอีกไม่กี่วันผมต้องกลับเเล้ว

 

และอาจไม่มีเวลาได้มาเเล้ว....ขอผมดูมันให้คุ้มหน่อยนะครับ"

 

 

 

ไทยเอ่ยยิ้มๆ อีวานชะงักกลับคำว่า

 

 

'อาจไม่มีเวลาได้มาเเล้ว' ......

 

 

ก่อนมือหนาจะปล่อยให้คนตัวเล็ก ยืนดูหิมะที่ตกลงอย่างแผ่วเบา....

 

ขณะที่ตนยืนอยู่ๆข้างๆร่างเล็กที่ใช้มือรองหิมะที่ล่วงลงมา ก่อนจะมองดูใกล้ๆ

 

 

 

 

"อยากให้ที่บ้านผมมีของเเบบนี้บ้างจัง...."

 

"เอ๊ะ...หรอครับ...แต่ผมว่า ไทยคุงเหมาะกับพระอาทิตย์นะครับ"

 

อีวานเอ่ยก่อนมองคนตัวเล็กกว่า ไทยยิ้มน้อยๆให้

 

 

"ทำไมคุณอีวานถึงคิดแบบนั้นล่ะครับ?"

 

"เอ๊ะ.....เรื่องนั้น....ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน..." ชายหนุ่มยิ้มแห้งๆกับคนตัวเล็กยิ้มให้

เมื่อเห็นว่าหิมะเริ่มตกหนาขึ้น อีวานจึงชวนคนตัวเล็กกลับเข้าที่พัก...

 

 

 

"ไทยคุงไม่หนาวนะครับ....?" ชายหนุ่มเอ่ยถามเมื่อคนตัวเล็กกว่าถอดเสื้อโค้ทออก

"อ๊ะไม่หรอกครับ....ที่นี่มีเครื่องทำความร้อนก็พออุ่นเเล้วล่ะครับ"

 

"งั้นเดี๋ยวเราไปทานข้าวเย็นกันเถอะครับ"

 

 

.

 

บนโต๊ะอาหารที่ไม่ใหญ่และไม่เล็กเกินไปถูกตรัดเตรียมไว้อย่างดี

"เชิญเลยครับ" อีวานส่งยิ้มให้ ไทยลองตักอาหารเข้าปากดู

 

อาหารต่างแดนนั้นถึงรสชาติจะไม่คุ้นปากเเต่ก็ไม่ถือว่าเเย่เท่าอาหารของ

คุณอาเธอร์ นั่นคือสิ่งที่ไทยคิดก่อนจะรีบสลัดออกจากความคิดเพราะกลัวว่า

ถ้าเกิด คนคนนั้นเล่นมนต์ดำรู้ว่าเค้าคิดอะไรอยู่ต้องโดนทำสนธิสัญญาเพิ่มขึ้นเเน่ๆ

 

"อร่อยจังครับ...."

 

 

อีวานยิ้มกับท่าทางของคนตัวเล็กก่อนจะเริ่มลงมือทานอาหารเช่นกัน...

 

 

"ไทยคุง...อยากลองดื่มว็อดก้ามั๊ยครับ?" ชายหนุ่มเอ่ยถามพลางหยิบขวดแก้วบรรจุของเหลวสีใสไว้....

 

 

 

"หืม? ว็อดก้า?"

 

 

"เป็นเครื่องดื่มที่พวกผมนิยมดื่มกันน่ะครับ..... ไหนๆไทยคุงก็มาแล้ว...."

 

ร่างสูงเอ่ยขณะรินวอดก้าสีใสลงในแก้วไม่เยอะมาก

 

 

"ชิมหน่อยเเล้วกันครับ" อีวานส่งเเก้วที่บรรยุของเหลวใสให้แขกร่วมโต๊ะอาหารพลางยิ้มบาง....

 

"อ๊ะ ขอบคุณนะจ๊ะ"

 

ไทยรับมาก่อนจะค่อยจิบนิดๆ

"......อ๊ะ....อร่อยจัง!"

 

ว็อดก้าชนิดไม่เเรงมากถูกปากไทยเป็นอย่างดี (เห็นอย่างนี้ก็แอบคอเหล้านะเออ)

"ดีใจจังที่คุณชอบ" อีวานรับแก้วมารินเติมให้อีกเมื่อเห็นคนตัวเล็กชอบใจ

"เฮ คุณอีวานใจดีจัง"

 

 

 

.

 

 

.

 

 

.

 

 

 

"อืม.......คุณอีวาน......อยากได้อีกแก้วจัง....." ร่างเล็ก ที่บัดนี้หน้าแดงก่ำส่งแก้วอย่างมึนงง

ก่อนมือบางจะะพลาดทำให้แก้วใสร่วงหลุด

เพล้ง!

อีวานที่มึนนิดๆ ตกใจก่อนไปหาร่างเล็กที่เมาไม่ได้สติ....

 

 

"ไทยคุงไม่เป็นอะไรนะครับ!!"

 

 

"เอ๋.....อะไร...นะครับ..." ร่างเล็กที่อยู่ก็เริ่มผล้อยหลับ ทำให้คนตัวสูงถอนหายใจนิด

 

ด้วยความโล่งอกที่คนที่หลับไม่ได้บาดเเผลจากเศษแก้ว...

 

.

 

.

 

ท่อนแขนแกร่งโอบอุ้มร่างเล็กไร้สติที่ฟุบหลับอยู่ขึ้นไปบนห้องพัก...

 

ก่อนจะวางลงบนเตียงนุ่มอย่างเเผ่วเบา....

 

"อืม..." ร่างงามขยับกายไปมาหาความสบาย อีวานดึงผ้าห่มขึ้นคลุมระดับไหล่ก่อนจะถอดแว่น

คนตัวเล็กกว่าพับเก็บไว้หัวเตียง

จังหวะผ่อนลมหายใจเริ่มคงที่และสม่ำเสมอ.....แสดงถึงว่าคนตรงหน้าเช้สู่ห้วงนิทราอย่างแน่ชัด

ใบหน้าเเม้มยามที่คนคนนี้หลับใหล...

ก็ไม่หยุดที่จะทำให้ชายหนุ่มไม่อาจละสายตาไปได้

 

อีวานนั่งลงข้างๆเตียงๆ ก่อนจะมองใบหน้านวลยามหลับสนิท....ฤทธิ์แอลกอร์ฮอล์

ที่ทำให้ดวงหน้าแดงขึ้นหน่อยจนดูเป็นสีชมพูอ่อน กับแสงไฟสีส้มสลัวหน่อยๆ

.... ยิ่งทำให้ผิวพรรณดูเหมือนหญิงสาวทั่วไป.....

มือหนาปัดเกลี่ยปอยผมที่ตกลงปรกใบหน้าอกเพื่อเผลให้เห็นดวงหน้านวล....ก่อนเกลี่ยจอนข้างๆ

ทัดใบหูคนตัวเล็ก....เเล้วเปลี่ยนมาลูบหัวอย่างแผ่วเบา

 

".....ไทยคุง....."

 

 

 

อา.....

 

 

ทำไม

 

 

ผมถึงละสายตาจากคุณไม่ได้เลย......

 

 

 

ร่างสูงโน้มหน้าเข้าใกล้.....ก่อนนัยน์ตาสีม่วงจะปิดลงพร้อมกับแตะริมฝีปากบนริมฝีปากบางอย่างแผ่วเบา......

 

.....เนิ่นนาน.........จนกว่าจะริมฝีปากออก......

เเละเลื่อนไปหอบแก้มคนที่หลับอยู่เบาๆ......

 

".....อยากให้คุณอยู่กับผมจังไทยคุง........."

ชายหนุ่มเอ่ยก่อนจะโน้มตัวหมายมอบจุมพิตอีกครา...

 

 

"อื......" เสียงเครือครางดังขึ้น ทำให้คนตัวสูงชะงัก......

 

เมื่อร่างเล็กขยับกายเเล้วมือบางก็ดึงเสื้อของเขาน้อยๆ....

 

 

 

"อืม...ทำไม.....ถึงคิดว่าผมเหมาะกับเเสงแดดนะ.........."

 

ร่างเล็กหลุดละเมอออกมาก่อนแรงที่ดึงเสื้อนิดๆจะผ่อนออกดูหลับสนิทอย่างเมื่อครู่...

 

อีวานนิ่งกับคำละเมอของร่างเล็กก่อนจะกุมมืออีกฝ่ายขึ้นมา......

ริมฝีปากเเนบลงที่หลังมืออย่างแผ่วเบา.....

 

 

 

นั่นสินะ...

 

 

นั่นน่ะ...

 

 

"คงเป็นเพราะ.....คุณ......ทำให้ผมอบอุ่น.....ได้ขนาดนี้ไงล่ะครับ"

 

 

.

 

 

.

 

 

.

 

 

 

 

เเสงสีเหลือทองโผล่ตัดขอบฟ้า....เเสงที่โผล่ผ่านม่านผืนบางมารอบๆ

ทำให้ร่างที่นอนอยู่ปรือตาขึ้นด้วยเเสงที่เเยงตา....

 

 

"อุ๊ปวดหัวจัง" เมื่อขยับตัวก็รู้สึกถึงมือที่ถูกกุมอยู่...

"อ๊ะ!! คุณอีวาน"

 

ร่างสูงที่นอนฟุบข้างๆ....มือหนาที่กุมมือตนเองไว้ทำเอาร่างเล็กหน้าขึ้นสี

ก่อนอีกมือจับเขย่าปลุกคนที่กลับอยู่ให้ตื่น....

 

"คุณอีวาน.....คุณอีวาน...."

 

"อือ!...อ่ะ..." มือหนากำมือเล็กเเน่นก่อนจะปรือตาขึ้น...

 

"อ่ะ...ไทยคุงตื่นแล้วหรอครับ...." ใบหน้าร่างสูงที่งัวเงียนิดๆ

ก่อนจะเรียกสติได้เเล้วปล่อยมือที่กลุ่มอยู่.....

 

 

"อ่าห์จ้ะ....ทำไมคุณอีวานมานอนตรงนี้ได้ล่ะจ๊ะ........"

"....ผมแค่....มองหน้าคุณจนเผลอหลับไปเท่านั้นเองครับ" อีวานเอ่ยยิ้มๆก่อนจะลุกขึ้น

ไม่ทันได้สังเกตุใบหน้าคนที่อยู่บนเตียง.....ว่าตอนนี้หน้าแดงแข่งกับมะเขือเทศแล้ว...

 

คนยุโรป.....

 

นั่นคือสิ่งที่ไทยคิด....ก่อนตัวเองจะรีบสลัดประโยคที่ร่างสูงออกเพื่อไม่ให้หน้าแดงกว่าเก่า.....

 

 

 

"เดี๋ยวไทยคุงไปอาบน้ำเถอะครับ...วันนี้ผมอยากพาไทยคุงไปที่ที่นึง..."

"เอ๊ะ...."

 

 

.

 

.

 

 

เสื้อโค้ทตัวเดิมถูกสวมใส่โดยร่างเล็กคนเดิมก่อนผ้าพันคอผืนหนากว่าเก่านิดหน่อยจะถูกพันรอบคออย่างเเผ่วเบา...

"เอ๊อะ คุณอีวาน!"

 

"ข้างนอกวันนี้หิมะตกหนักนิดหน่อย คุณคงไม่ถูกกับอากาศเย็นจัดเเบบบนี้เท่าไหร่"

 

"เอ๊ะเเต่ว่า.....เอ่อ ขอบคุณจ้ะ..." ไทยก้มหน้าก่อนจะเอาฮู้ดเสื้อกันหนาวปิดหัวตัวเอง หรืออีกอย่างก็คือ อายจนตัวม้วน....

 

 

.

 

.

 

 

"ถึงเเล้วล่ะครับไทยคุง" ชายหนุ่มเอ่ยก่อนจะ จูงมือคนตัวเล็กลงจากรถมาด้วย

เมื่อคนตัวเล็กลงมาก็ถึงกับเบิกตากว้าง....กับสิ่งก่อสร้างที่รูปร่างคล้ายกับปราสาท

มีสีแดงเลือดหมูดูอลังการเอามากๆ

 

"ที่นี่คือ จตุรัสแดงครับเมื่อก่อนเป็น สถานที่ที่เหมือนเป้นที่ค้าขาบระหว่างพ่อค้าของต่างประเทศ"

 

"โอ้โหใหญ่จังเลยนะจีะ....."

 

ทั้ง 2 คนเดินเที่ยวบริเวณนั้นจน เริ่มเย็น....

เมื่อเห็นว่าพระอาทิตย์เริ่มคล้อยตกลับฟ้า.......อีวานดึงมือคนตัวเล็กกว่าให้ขึ้นรถ

 

 

 

"ยังมีอีกที่ที่ผมอยากพาคุณไปครับ..."

 

"เอ๊ะ!!"

 

.

 

 

.

 

 

.

 

 

 

 

"อ...โอ้โห...."

 

 

คนตัวเล็กเบิกตากับภาพตรงหน้า ....

 

"ที่นี่คือ วิหารเซนต์บาซิล ครับ....."

 

วิหารที่มีการออกแบบอย่างงดงามด้วยสีสันที่สวยงาม ....โบสถ์ที่มีถึง 9 โบสถ์....

มีลวดลายสีสันที่แปลกตาเเลดูสวยงาม......ประดับด้วยโคมไฟ 9 โคม...เมื่อยามค่ำ....

ตอนเปิดไฟ เเต่ละโบสถ์ที่ประดับด้วยแสงไฟ เพิ่มความสวยงามให้กับวิหารจน

คนมองไม่อาจละสายตาได้....

 

"เซนต์...บาซิล....?"

 

อีวานกุมมือคนตัวเล็กข้าไปในวิหาร

ไฟจากโคมไฟ ทั้ง 9 โคมสวยงามจนไม่สามารถอธิบายออกมาเป็นคำพูดได้

"สวยจัง....."

".....ที่นี่น่ะเมื่อก่อน ใช้เป็นวิหารสวดมนต์บูชาแม่พระผู้ศักดิ์สิทธิ์ เเล้วก็ไว้

เฉลิมฉลองการครองราชย์ ของกษัตริย์ในยุคนั้น....."

 

อีวานเอ่ยก่อนพาแขกเที่ยวชมในตัววิหาร

"เหมือนมีมนต์ขลังจริงๆนะจ๊ะ.... สวยมากๆเลย"

 

 

คนตัวเล้กองการออกแบบที่สวยงาม เพราะที่บเานของตนไม่มี

จึงอยากจดจำไว้ให้ได้มากที่สุด.....

" สวยจน....คิดว่า....ไม่อยากจะลืมเลย...." ประโยคนี้พลันทำให้ชายหนุ่มนึกถึงประโยคเมื่อวานขึ้นฉับพลัน

 

 

 

 

 

อีกไม่กี่วันผมต้องกลับเเล้ว และอาจไม่มีเวลาได้มาเเล้ว

 

 

 

 

 

มือหน้าใต้ถึงมือกุมมือบางที่สวมถุงมือเบาๆ

 

 

"งั้นก็.....อย่าลืมนะครับ......."

 

 

 

ก่อนจะบีบแน่นเหมือนเป็นการย้ำเตือน.....

 

 

 

"อย่าลืมที่นี่......"

 

 

ก่อนนัยน์ตาจะสบกับนัยน์ตาสีดำโตหลังกรอบแว่น....

 

 

 

"อย่าลืมผม........กับ รัสเซีย นะครับ........."

 

 

 

นัยน์ตาสำดำหลังกรอบเเว่นมองลึกเข้าไปในดวงตาสีม่วง......

 

ก่อนมือเล็กจะกำตอบเบาๆ ก่อนจะริมฝีปากบางจะเอ่ย...

 

 

 

"จ้ะ... ผมจะไม่ลืม.....ไม่ลืมทั้งรัสเซีย......แล้วก็คุณ......คุณอีวาน......"

 

ด้วยน้ำเสียงที่เรยบนิ่ง....ก่อนจะส่งยิ้มบางให้.....

 

 

 

 

ชอบจริงๆ

 

 

ผมชอบรอยยิ้มของคุณจริงๆไทยคุง....

 

 

 

 

ชอบจน....

 

 

ร่างสูงโน้มร่างเข้าหาตัวเล้กกว่าก่อนจะบีบมือคุณตัวเล็กอีกครั้ง....

 

 

 

 

ละสายตาไม่ได้จริงๆ.....

 

 

 

"คุ...คุณอีวาน....?"

 

 

 

มืออีกข้างเชยคางมนขึ้นก่อนร่างบางจะค่อยๆปิดตาลง.....

สัมผัสแผ่วเบาที่ริมฝีปาก......ก่อนจะค่อยๆกลายเป็น จูบ.....

ที่หวานล้ำ....

 

เสียจนไม่อาจหาของหวานใดมาเปรียบได้....

 

 

 

 

อยากบอกคุณ....

 

อยากให้คุณได้รู้จริงๆ

 

 

ความรู้สึกนี้...

 

 

คำคำนี้...

 

 

 

 

 

 

"ผมรักคุณไทยคุง......"

 

.

 

 

 

.

 

 

 

 

.

 

 

"เดินทางกลับโดยสวัสดิภาพนะครับ" ชายหนุ่มพันผ้าพันคอให้คนตัวเล็กอีกครั้ง...

..ก่อนจะยิ้มให้น้อยๆ

 

"ขอบคุณครับ......."

 

"จริงสิครับไทยคุง....ผมมีของอยากให้คุณ...."

 

"เอ๊ะ....ของ?"

 

คนตัวสูงกว่ายิ้มก่อนจะส่งดอกทาตะวันให้คนตัวเล็กเพียงดอกเดียว

 

"นี่เป็นดอกทานตะวันพิเศษ ที่รัสเซียปลูกขึ้นมาให้ทนต่อสภาพอากาศหนาว.....ผมให้คุณ....."

"อ๊ะ...นี่หรอจ๊ะ....ขะขอบคุณมากนะจ๊ะคุณอีวาน"

ใบหน้าเริ่มขึ้นสีอีกครั้งด้วยความเขิน เเล้วเริ่มก้มหน้าเพื่อบังความเขินอาบของตัวเอง

 ก่อนมือหนาจะเเต่เเก้มคนตัวเล็กเล้วจับให้เงยขึ้น...

 

"ไทยคุงน่ะเหมาะกับเเสงแดดนะครับ.....ยามที่คุณ ยิ้มน่ะ.... มันทำให้หัวใจผมอบอุ่นขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก.......ผมรักรอยยิ้มของคุณ......"

 

นัยน์ตาสีดำสบกับนัยน์ตาสีม่วงที่บัดดนี้จ้องเขา เหมือนพยายามจะสื่อประดยคคำพูดให้เค้าได้รู้

ไทยเบือสายตาหนีด้วยความเขินอาย....

 

"ผมรักคุณนนะ...."

 

 

ก่อนน้ำตาจะไหลรินลงมาอย่างไม่ทรายสาเหตุ..... ทำเอาร่างสูงตกใจ

"! เอ๊ะ"

 

"ขะขอโทษนะจ๊ะ....คือผมแค่...ไม่มีอะไรหรอกจ้ะ.......ผม...." ร่างเล็กลุกลี้ลุกลนบอกปัดก้อจะปาดน้ำตาลวกๆ

 

 

"ผมคงคิดถึง.......คุณอีวานมากเเน่ๆ....."

 

 

"ไทยคุง....." มือหนากุมมือเล็กเบาๆ.....

 

 

ไทยคุง...ผมก็......

 

ไม่อยากจะให้คุณกลับไปหรอกนะครับ .....

 

 

อยากให้คุณอยู่กับผมไปตลอดด้วยซ้ำ......

 

 

แต่ผม....ทำแบบนั้นกับคุณไม่ได้.....

 

คุณไม่ใช่คนที่ผมอยากยึดครอง......

 

 

แต่.....

 

 

 

คุณเป็น.....

 

 

 

 

คุณเป็นคนที่ผมรัก...รัก......

 

 

 

 

รักที่อยากปกป้อง.......

 

 

 

 

"ท่านขอรับ...!" ราชทูตหนุ่มผู้เดินมาหมายจะเรียกนายของตนกลับสู้บ้าน

ทำให้ชายหนุ่มทั้ง 2 หันไปมอง ราชทูตช่วงสัญญาณบอกว่าให้รับขึ้นขึ้นเรือ....

แล้วรีบไปยกสำภาระต่อ....

 

"ผมคงต้องไปเเล้วล่ะจ้ะ.....อึก........"

 

มือเล็กละออกจากมือหนาเเล้วเอียวตัวจะหันหลังกลับ.... เเต่มือหนากลับบีบมือเล็กก่อนจะดึงร่างบางเข้ามากอด

อย่างไม่สนใจสายตาของเหล่าบรรดาราชทูต ที่มองมา....

 

 

"ไทยคุง.....ผมสัญญา.....ผมจะต้องไปหาคุณ....ให้ได้....."

 

น้ำเสียงที่เหมือนจะฟังดูเรียบนิ่งเเต่ก็สั่นพร่าในเวลาเดียวกัน......

 

 

 

"คุณอีวาน...."

 

 

 

 

แรงกอดรัดเเน่นมากขึ้นเหมือนไม่อยากจะปล่อยให้คนคนนั้จากไปแม้เเต่น้อย.....

 

จนท้ายสุดเเรงกอดค่อยๆผ่อนลงเเล้วค่อยๆผละออกอย่างเชื่องช้า...

รอยยิ้มที่เเสนคุ้นเคยถูกส่งให้ นัยน์ตายังคงหลงเหลือร่องรอยคราบน้ำตาเล็กน้อย...

 

 

 

 

 

 

 

 

"แล้วต้องมาจริงๆนะจ๊ะ......."

 

 

 

 

 

ก่อนขาเล็กๆจะค่อยนำพาร่างบางเดินขึ้นบนตัวรำเรือ เมือเรือกำลังจะออก

คนสองคนไม่ได้ตะโกนโต้ตอบอะไรกันอีก มีเพียงเเค่สายตา ที่สบกันพร้อมกับรอยยิ้มบาง

มือบางกำดอกทานตะวันไม่ถึงกับเเน่น......ก่อนจะยิ้มบางอีกครั้ง......

 

 

 

 

 

 

 

รอยยิ้มที่เชื่อ....

 

 

 

 

 

 

ในสัญญาของเขาทั้งคู่.....

 

 

 

 

 

 

 

 

 _____________________________________________

จบบริบูรณ์ / อวสาน และ FIN ค่ะ

 

ฮา

 

 

แต่งด้วยความบ้าคลั่งจริงๆค่ะ

 

อ่าห์ เป็นครั้งที่ 2 ที่เขียนฟิคเฮตาเลีย

 

ไม่ณุ้ว่าภาษาเเย่รึเปล่า

 

เเต่เเย่ไม่เเย่โทษ ความเพ้อนะคะ ไอไม่เกี่ยว(มันก้อตัวแกนั่นละ)

 

ฮ่าๆ

 

ป.ล. รักโรไทย all ไทย

ป.ล.ล. รักการเดินทางทางสายกลางค่ะ 555